اشک یاس

                        به یاد کسی که به امید دیدن دوباره او زنده ام

بهشت سرد نگاهت چقدر مبهم بود                     و گریه ات که دگر خود دلیل محکم بود

بهشت سبز دلم بی تو ای سرا پا درد                  تنور داغ عطش خانه ی جهنم بود

شبی که خسته تر از سایه آمدی دیدم                  که رد حادثه در چهره ات مجسم بود

واشک آی دمش گرم؛ این عصاره ی درد           بر روی زخم عمیق دل تو مرهم بود

مرا به دست غرورت سپردی و رفتی                شبی که بارش باران مدام نم نم بود

کاش ... می ماندی و اکنون                             دلم نوای خوش تری می نواخت

تا زنده ام ، هستی ، کجا ؟                               در آبادی بعد تو همیشه خرابه دل

در خاطر و در یاد تو                                     بعد از همیشه تنهای دل

                مهم نیست که اکنون دلت به هوای کسی دیگر میتپد  

                       مهم آن است که من برای همیشه تنهایم

                                  آن هم فقط به خاطر تو                       

                                                                         ای کاش می فهمیدی ...

تو نبودي و من با عشق نا آشنا بودم
          تو نبودي و در نهان جان دلم  جايت خالي بود

         تو نبودي و باز به تو وفادار بودم
        تو نبودي و جز تو هيچ كس را به حريم قلبم راه ندادم
زسرزمین عشق و نور آمدی  از دور دستها

تو مرا با عشق آشنا کردی

با تو تا عرش دوست داشتن سفر كردم

تو مفهوم عاشق بودن را به من آموختي

با تو کامل شدم با تو بزرگ شدم

با تو الفبای عشق را آموختم

ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

به تو و کلبه ی عاشقمان بالیدم

حتی برای لحظه ای از من جدا نشو

بدون تو دستم سرد است

بدون تو آغوشم تهی و لبریز درد است

به حرمت عشقمان به حرمت لحظات زیباییمان

مرو که بی تو من هیچم

با من بمان

بدان که تا ابد نام تو بر قلبم حک شده

که عشمان همیشه پاک خواد ماند

به وفایم ایمان داشته باش

تا به تو نشان دهم معنی واقعی واژه عشق را

پرواز رابخاطر بسپار پرنده مردنی ست....

با چشمانی غبار آلوده و بارانی پا به جاده های غربت و غمناک نهاده ام و به تنهایی آنرا سپری خواهم کرد.باغ آرزویم تاریک شد و خورشید کوله بارش را بست

سوز نومیدی به چهره ام نشسته است....

کاش می شد.......

كاش ميشد با محبت خانه ساخت

يك اطاقش را به مرواريد داد

كاش مي شد آسمان مهر را

خانه كرد و به گل خورشيد داد

كاش ميشد بر تمام مردمان

پيشوند نام انسان را گذاشت

: كاش مي شد كه دلي را شاد كرد

بر لب خشكيده اي يك غنچه كاشت

كاش ميشد در ستاره غرق شد

در نگاهش عاشقانه تاب خورد

كاش مي شد مثل قوهاي سپيد

از لب درياي مهرش آب خورد

كاش ميشد با كلامي سرخ و سبز

يك دل غمديده را تسكين دهم

کاش می شد..........                           

همزبانی نيست تا برگويمش

راز اين اندوه وحشت بار خويش

بيگمان هرگز کسی چون من نکرد

خويشتن را مايه آزار خويش

 از منست اين غم که بر جان منست

ديگر اين خود کرده را تدبير نيست

پای در زنجير می نالم که هيچ

الفتم با حلقه زنجير نيست             

دلکم تنها ماند.... [الهه ی عطش

تو به من گفتی با هم باشیم و دلم ترسید. صدای زنگ خطرشو شنیدم .
تو گفتی برای هم باشیم و من بیشتر ترسیدم. نکنه حرفات خام باشه. نکنه تو معنی عشقو ندونی. نکنه بری و تنهام بذاری.دل من تنهاست و تنها تر بشه.من به تنهاییم عادت کردم اما دیگه نمی خوام توی این تنهایی , تنها و تنهاتر بشم
من از عاشق شدن میترسم. بخاطر همین تنهام..

گر تو را بخت یارا نه چندان به کام است

ور تو را گوشه ی تیرگی ها مقام است

اشک و آهت نبخشد پناهی که دنیای ما را

عشق می باید این روزگاران خدا را

هرچه خواهی تو از لطف اوآرزو کن

چاره ی خویش را از دلت جستجو کن

دامن افسردگی ها رها کن که بای

بر نگیرد زدوش تو اندوه آری

چون کبوتر بزن پر بزن پر که گوئی

از نشستن تو یارا مرادی نجویی

پر بکش سوی روشنی ها که شاید

از پس تیرگی ها آفتابی در آید

گر تو را بخت یارا نه چندان به کام است

ور تو را گوشه ی تیرگی ها مقام است

اشک و آهت نبخشد پناهی که دنیای ما را

عشق می باید این روزگاران خدا را 

راه ما راه درازی نیست ، کوته جاده ایست

مرکب ما مرکب عمر است واسبی بادپاست

ضربه یتند نفس ها حلقه می کوبد به در

با تو گوید " کاین سرای کالبد,مهمانسراست "

چند روز زندگی راهیست پر شیب و فراز

تلخ و شیرین, رنج وراحت, زشت و زیبا بگذرد

روزگار پیر ,صدها نسل را در خاک کرد

از هزاران خاندان بگذشت , وزما بگذرد

ما همه برگ درختانیم در گلزار عمر

بیخبر از سیلی طوفان و خشم بادها

آهوان شاد و شنگولیم سرگرم چرا

غافل از چنگال گرگ و حیله ی صیادها

پهندشت زندگی غیر از خیال آباد نیست

عمر مردم چیست؟

خوابی سهمگین افسانه ایی

چیست دنیا ؟ چیست این دیر آشنای زود سیر

سرد مهری زشترویی, از وفا بیگانه ای

سفره ی گسترده ی ایام چندی بیش نیست

ما همه بر خوان چندین روزه مهمان همیم

تا نفس داریم و مارا بر سر خوان مهلتی است

یار هم, غمخوار هم, پیوند هم ,جان همیم .

آنچه شیرین میکند ایام را ,مهر است مهر

پا میفشارید هرگز بهر آزار کسی

بر گشائید ازره مردم نوازی بیدرنگ

روزگاری گرگره بینید در کار کسی

دل چو بی یاد خدا شد, نیست دل, گوریست سرد

ای عزیزان! این شما را واپسین پندیست و بس

هرکجا باشید ,دل را با خدا دارید خوش

نور باران دل از یاد خداوند است و بس .